Trekdrop

17898_Haribo Trekdrop 18x28stSinds ruim een jaar verzorg ik de antwoorden op medisch getinte vragen van lezers in de vragenrubriek KIJK Antwoordt van het magazine KIJK. Andere journalisten ‘doen’ de natuurkundige, technische en biologische vragen die binnenkomen. Het is een leuke klus om te doen, vooral omdat het vaak aparte vragen zijn. Die sturen me op reis naar plekken waar ik voor andere opdrachten niet zo snel komt. Meestal ben ik niet zelf de expert  (was het maar waar! Ik zou een levende encyclopedie zijn). Ik zoek daarom online naar informatie en/of de juiste deskundigen die de vraag kunnen beantwoorden. Zo ook bij een vraag over trekdrop. Waarom wordt mijn poep zwart als ik trekdrop heb gegeten, vraagt iemand zich af. En waarom gebeurt dat niet bij andere soorten drop?

Het eerste wat ik dan natuurlijk doe, is googelen. Al snel vond ik een medisch forum waarop druk gediscussieerd werd over zwarte ontlasting, en waarop vooral heel veel bezoekers opgelucht reageerden omdat hun zwarte poep blijkbaar aan trekdrop te danken was en niet aan een of andere enge ziekte. Specifiek bleek het te gaan om een kleurstof in trekdrop: E153, op de verpakking vermeld als carbo vegetalis medicinalis. In veel andere soorten drop worden andere kleurstoffen gebruikt, vandaar dat je poep daar niet zwart van kleurt.

Antwoord klaar? Nee, eerst nog even verder zoeken. Wat is dat voor stofje, dat E153? Het blijkt onder verschillende namen bekend te staan: actieve kool, plantaardige kool, carbon black, houtskool, Norit. Het is de as die overblijft als je plantaardige producten verbrandt. En ja, dat is dus heel zwart – je kunt er trouwens ook leuke tekeningen mee maken. Voor de zekerheid benaderde ik het Voedingscentrum. Klopte het dat E153 de zwarte kleur veroorzaakt, en is het niet schadelijk voor de gezondheid? Het antwoord kwam al een dag later: ja, het klopte, en het was veilig. Anders gaf de Europese autoriteit voor voedselveiligheid er tenslotte geen E-nummer aan.

Inmiddels had ik ontdekt dat het zwarte goedje in de Verenigde Staten niet is toegestaan. Hoe dat zo? Het Voedingscentrum wist het niet. Vraag maar aan de FDA, was hun antwoord. Zo gezegd, zo gedaan. In mijn beste houtskoolengels mailde ik mijn vraag. Een dag later kwam het antwoord.

The Food and Drug Administration’s (FDA) Food and Cosmetic Information Center (FCIC)/Technical Assistance Network (TAN) has prepared a response for case number 00060073.
Response: E153 is a color additive that is not approved for use in the U.S. A list of approved color additives can be found in the Color Additive Status List on the FDA website.

Daar had ik bar weinig aan. Het was niet meer dan een herhaling van mijn vraag. En welke kleurstoffen er dan wél waren toegestaan, liet me vrij koud. Voor meer informatie kon ik mailen naar de Colors Certification Branch, stond er nog bij. Die branch reageerde wat trager op mijn mail. Na een dag of vier stuurde ik er nog maar eens een mailtje achteraan: of ik wel bij de juiste club was beland. Dat was ik, schreven ze:

You sent the question to the correct mailbox. We prepared a response but it has to go through our media affairs office. 

Vlak daarna ontving ik inderdaad mail van de media affairs office. Wat voor soort verhaal schreef ik eigenlijk, en voor welke opdrachtgever? Braaf voorzag ik ze van antwoord. Er kwam nog een vraag: wanneer was mijn deadline? Inmiddels was ik reuze nieuwsgierig geworden naar het antwoord dat blijkbaar zo’n lange aanloop vergde. Wat werd hier in hemelsnaam onder de pet gehouden!? Eindelijk kwam dan het lang begeerde antwoord binnen, van inmiddels mijn vierde contactpersoon binnen de FDA.

The FDA is responsible for protecting the safety of the food supply. As part of that responsibility, the FDA evaluates the safety of color and food additives. If a food manufacturer wants to use a color or food additive that is not already permitted, the manufacturer first must submit to the FDA a food or color additive petition. The FDA has not received any food or color additive petitions for the use of vegetable carbon (or vegetable ash), and the FDA has not issued any food or color additive regulations allowing its use. Therefore, under the Federal Food, Drug, & Cosmetic Act, vegetable carbon is not an approved food or color additive. Manufacturers wishing to use vegetable carbon (or vegetable ash) in their products may submit a petition seeking authorization for a food or color additive use at any time.

Oké… dus houtskool in voedingsmiddelen is niet toegestaan in de VS, omdat nooit iemand gevraagd heeft of hij het in zijn product mocht stoppen. Het zou vast anders hebben gelegen als Amerikanen net zo dol waren op (trek)drop als Nederlanders. Een beetje teleurstellend was het antwoord wel. Maar ik ben toch maar weer mooi op reis geweest.

Helaas, ik ben geen professionele webdesigner

Aangezien ik sinds 1 oktober volledig als ZZP’er aan de slag ben, moest ik mijn website dringend herzien. Na de cursus Professioneel webdesign die ik zeven jaar terug volgde, en die mij en mijn medecursisten helaas niet wist om te toveren tot professionele webdesigners, was er weinig tot niets meer aan mijn site veranderd. Alleen de geboorte van mijn dochter Tessel voegde ik nog toe, in maart 2009. Om te voorkomen dat ik voor eeuwig als redacteur bij het LUMC bekend blijf staan, ging ik vorige week aan de slag.

Nu is inmiddels ook mijn halfslachtige webdesignkennis al behoorlijk weggezakt. Er staat niet eens meer een ftp-programmaatje geïnstalleerd op mijn laptop, om over Dreamweaver en wat dies meer zij maar te zwijgen. Daarom besloot ik me te wenden tot WordPress: gratis, gebruiksvriendelijk en zó immens populair dat het wel fantastisch moet zijn. Social proof tenslotte.

Het was al een hele klus om in te loggen op mijn site. Waar werd die ook alweer gehost? Argeweb? Mijndomein.nl? Of toch Dotster.com? Ik bleek in de loop der jaren heel wat obscure domeinnamen verzameld te hebben. Pogingen tot inloggen gevolgd door verzoeken om toesturen van een wachtwoord leidden niet tot het gewenste resultaat. Uiteindelijk vond ik het antwoord via who.is: mijn site hangt bij Hosting2Go. Goed, ik kon er in. De volgende stap was het introduceren van WordPress, wat met de Hosting2Go-handleidingen in de vorm van video’s best goed lukte. Gloriemomentje!

Ook de eerste opzet bleek vrij snel gepiept. Template kiezen, fotootje erbij, tekstjes typen: allemaal prima. Maar de finetuning… Hoe krijg ik die verdomde witregel boven dat tussenkopje? Waarom werkt mijn contactformulier (plugin geïnstalleerd!) niet? Hoe krijg ik van die leuke, uitrolbare berichten bij mijn portfolio? De frustratiemomenten werden al snel talrijker dan de gloriemomenten. En frustratie, daar zit ik natuurlijk niet op te wachten. Vooruit, op nederlagen ook niet, maar toch heb ik me zojuist maar gewend tot een bevriende professionele webdesigner, voor wat tips en trucs. Voor nu blijf ik op mijn eigen site dus nog maar even bekend staan als redacteur bij het LUMC…